«Μαμά, μπαμπά… Είμαι ομοφυλόφιλος»

Με τη συνεργασία του Δρ. Θάνος Ασκητής, ΝΕΥΡΟΛΟΓΟΣ-ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ Διδάκτωρ Ψυχιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος του Ιατρικού Κέντρου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας & της Θέκλας Βασιλείου, ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ στο ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ Δρ. ΘΑΝΟΥ ΑΣΚΗΤΗ

Η ομοφυλοφιλία έρχεται και πάλι στο προσκήνιο εξαιτίας του συμφώνου συμβίωσης που ψηφίστηκε από την Κυπριακή Βουλή. Υπέρμαχοι και πολέμιοι της ομοφυλοφιλίας διασταυρώνουν και πάλι τα ξίφη τους όπως έγινε με την αποποινικοποίηση ή το πρώτο gay pride. Δεν θα μείνω παραπάνω στο κατά πόσο ορθώς ψηφίστηκε το σύμφωνο να καλύπτει και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ακριβώς επειδή αυτό είναι ξεκάθαρο και αυτονόητο. Θα ήθελα όμως να υπενθυμίσω πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι θέμα life style, δεν είναι επιλογή και σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται ασθένεια – ιάσιμη ή όχι.

«Χάνω το παιδί μου! Τι έκανα λάθος;»

Βασικοί  πρωταγωνιστές μπροστά στην ομοφυλοφιλία ενός άνθρωπου είναι συχνά οι γονείς του, που είτε θα επιλέξουν να σταθούν δίπλα στο παιδί τους είτε θα απαιτήσουν  την αλλαγή του, είτε θα το απορρίψουν.  Συχνά παρατηρούμε πως ακόμα και άνθρωποι που είναι πιο προοδευτικοί ή πιο δεκτικοί απέναντι στην  ομοφυλοφιλία, όταν πρόκειται για το δικό τους παιδί δυσκολεύονται να το αποδεχτούν. Εκείνη που πρώτη έρχεται συνήθως αντιμέτωπη με την αποκάλυψη είναι η μητέρα, είτε γιατί της το είπε ο ίδιος, είτε επειδή  μόνη της το ανακάλυψε. Οι σκέψεις που την κατακλύζουν αφορούν το κατά πόσον η ομοφυλοφιλία του παιδιού της είναι αποτέλεσμα κάποιου δικού της λάθους και «τι θα πει ο κόσμος». Τρομοκρατείται για το μέλλον του, που «δεν θα παντρευτεί», «δεν θα κάνει παιδιά», «θα είναι δυστυχισμένο», «θα κολλήσει καμιά αρρώστια». Ο πατέρας με τη σειρά του θα απαιτήσει αυταρχικά να σταματήσει τις «ανωμαλίες» και να γίνει άντρας. Οι γονείς μπορεί να αντιδράσουν ενοχικά -κυρίως η μητέρα- ή χρεωστικά πετώντας το μπαλάκι της ευθύνης ο ένας στον άλλον. Αδυνατώντας να καταλάβουν, συχνά αναλώνονται ψάχνοντας τα γιατί και τα πως, ξεχνώντας πως σε αυτή την περίπτωση σημασία δεν έχει να το εξηγήσουν αλλά να το διαχειριστούν ή έστω, να μάθουν να ζουν με αυτό.

Σε καμία περίπτωση δεν μειώνω το σοκ, τον πανικό, τον φόβο και την αγωνία που μπορεί να βιώσει ένας γονιός μπροστά σε αυτή την αποκάλυψη και δεν πιστεύω πως η σωστή διαχείριση του θέματος είναι απλή ή εύκολη. Το δράμα όμως, η υστερία και οι παράλογες απαιτήσεις όπως «να πάμε στο γιατρό να σε κάνει καλά» ή «εξαφανίσου από το σπίτι μου και πάρε μαζί σου τη ντροπή»,  είναι αποτέλεσμα στενοκεφαλιάς, άγνοιας και  μίσους, όχι γονεϊκής αγάπης.  Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει την  ίδια ποιότητα και να διατηρεί τον ίδιο αξιοπρεπή τρόπο ζωής ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Εξακολουθεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος, με τις ίδιες αξίες – που οι γονείς του μετέδωσαν- εξακολουθεί να είναι το παιδί που γέννησαν. Και έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μια γεμάτη, φυσιολογική ζωή με την αποδοχή και τη στήριξη της οικογένειάς του.

Η άγνοια είναι ο χειρότερος σύμβουλος!

Ειδικοί και πρακτικές που υπόσχονται να αλλάξουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό του ομοφυλόφιλου ή να τον «θεραπεύσουν» αποτελούν, ξεκάθαρα, τρόπους εκμετάλλευσης  που ποντάρουν στην απελπισία και στην άγνοια των γονιών  και σε καμία περίπτωση δεν βασίζονται σε έγκυρες επιστημονικές μεθόδους. Αυτοί που σίγουρα μπορούν να βοηθηθούν μέσα από την επίσκεψη σε ειδικό είναι οι γονείς, προκειμένου να καταφέρουν να διαχειριστούν τα αρνητικά τους συναισθήματα, να ενημερωθούν σφαιρικά σε σχέση με την ομοφυλοφιλία και να αποδεχτούν το παιδί τους. Η ψυχοθεραπεία για το ίδιο το άτομο μπορεί να βοηθήσει εάν και εφόσον νιώθει μπερδεμένο, δυσφορεί με τον ομοφυλοφιλικό του προσανατολισμό ή θέλει να βρει τρόπους να διαχειριστεί καλύτερα τον εαυτό του και τη σχέση του με τους άλλους ανθρώπους.

Βέβαια, ο ομοφυλόφιλος δεν  είναι υποχρεωμένος να αποκαλύψει το σεξουαλικό του προσανατολισμό στην οικογένεια του. Η προσωπική και η σεξουαλική του ζωή αφορά τον ίδιο και μπορεί αν θέλει να τη κρατήσει για τον εαυτό του, ιδιαίτερα εάν πιστεύει πως οι γονείς του δεν θα μπορέσει να το διαχειριστούν ή αν ο ίδιος νιώθει πως δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί την δική τους