Σύγχρονες έρευνες για τη σεξουαλικότητα

Designed by Freepik

 

Με τις σύγχρονες έρευνες που έγιναν για τη σεξουαλικότητα, κλείνουμε το τελευταίο μέρος της ιστορίας της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, που περιμένει με υπομονή δύο βδομάδες τώρα, για να μας ταξιδέψει στον τελευταίο αιώνα, όπου λαμβάνει χώρα πλέον η επιστημονική μελέτη της.

Richard von Krafft- Ebing (1840-1902)

Ένας από τους πρώτους σύγχρονους ερευνητές της ανθρώπινης σεξουαλικότητας εργάστηκε την περίοδο του Βικτωριανισμού. Η τοποθέτησή του, επηρεάστηκε από δύο παραμέτρους, τις υπάρχουσες στην εποχή του απόψεις για το σεξ και το ότι ήταν γιατρός στην αστυνομία. Στα γραπτά του, αναφέρεται μόνο σε άτομα με σεξουαλικές παρεκκλίσεις, ενώ επιχείρησε μία ταξινόμηση των σεξουαλικών διαταραχών. Πρότεινε μία πιο ανεκτική ιατρική ματιά στις ερωτικές διαστροφές, καθώς και αλλαγές στους νόμους σχετικά με τα σεξουαλικά εγκλήματα. Θεωρούσε τον αυνανισμό το κυριότερο «αμάρτημα» στην σεξουαλικότητα. Δεχόταν τις  προγαμιαίες σχέσεις για τον άνδρα, αλλά όχι για τη γυναίκα. Ο Krafft-Ebing θεωρείται ο ιδρυτής της μοντέρνας σεξολογίας.

Henry Havelock Ellis (1859-1939)

Ο Ellis υποστήριξε ότι δεν υπάρχει ενιαίο σεξουαλικό πρότυπο για τις διάφορες ανθρώπινες κοινωνίες. Θεωρούσε ότι οι πεποιθήσεις της Βικτωριανής Εποχής, που καθόριζαν τις νομοτέλειες της σεξουαλικής πρακτικής σαν οικουμενικές αλήθειες, αποτελούσαν λανθασμένη πληροφόρηση. Ανέδειξε την σεξουαλική ισότητα των γυναικών. Ανακάλυψε τις ερωτογενείς ζώνες και όρισε εκ νέου την ομοφυλοφιλία.

Sigmund Freud (1856-1939)

Ο Freud αρχικά θεώρησε ότι ο αυνανισμός οφειλόταν σε ψυχικές ανωμαλίες, αλλά τελικά, κατέληξε ότι είναι ένα είδος σεξουαλικής στέρησης, που τελικά μετασχηματίζεται σε νευρωτική κατάσταση.

Μέσα από την παρατήρηση ασθενών του, πείσθηκε ότι οι σεξουαλικές παρορμήσεις νομιμοποιούνται, αλλά απωθούνται και καταπιέζονται, δημιουργώντας σοβαρές περιπλοκές και συμπτώματα κατάθλιψης. Θεωρούσε ότι η σεξουαλική καταπίεση παίρνει τη μορφή λανθάνουσας υστερίας και το άτομο εξωτερικεύει την ασυνείδητη πάλη μεταξύ σεξουαλικότητας και ηθικής.

Όρισε τη σεξουαλική ορμή με τον όρο Libido, σαν τη μία από τις δύο κινητήριες δυνάμεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς, η οποία επικεντρώνεται στις ερωτογενείς ζώνες. Η ερωτογενής ζώνη είναι η περιοχή του δέρματος  όπου αγγίζοντάς την παράγονται αισθήματα ευχαρίστησης και ηδονής. Πίστευε ότι το παιδί περνά από εξελικτικά στάδια, το στοματικό, το πρωκτικό και το φαλλικό και σε καθένα από αυτά, μία διαφορετική ερωτογενής ζώνη είναι το επίκεντρο της προσπάθειάς του.

Τέλος, μίλησε για το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, όπου το αγόρι αγαπά τη μητέρα του και την επιθυμεί σεξουαλικά, όμως μισεί και βλέπει σαν αντίπαλο τον πατέρα. Παράλληλα, του γεννιούνται φόβοι ότι ο πατέρας του για να το εκδικηθεί θα το ευνουχίσει (φόβος ευνουχισμού). Τελικά, ο φόβος γίνεται τόσο μεγάλος όπου το παιδί παύει να επιθυμεί τη μητέρα του και ταυτίζεται με τον πατέρα. Αντίστοιχα, υπάρχει το σύμπλεγμα της Ηλέκτρας για τα κορίτσια.

Designed by Freepik

Bromly D. και Britten F.H.

Ήταν οι πρώτοι που μελέτησαν φυσιολογικούς νέους. Έθεσαν τα θεμέλια για τον καθορισμό της σεξουαλικής συμπεριφοράς με επιστημονικό τρόπο. Η έρευνά τους αποτέλεσε το ερέθισμα για το συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον επιστημονικής τεκμηρίωσης των σεξουαλικών θεμάτων.

Η περίοδος 1920-1950

Οι στάσεις σχετικά με τη σεξουαλικότητα έγιναν λιγότερο απαγορευτικές. Οι γυναίκες αναμείχθηκαν στη σεξουαλική επανάσταση όπως η Sanger που υπήρξε αρχηγός του κινήματος της αντισύλληψης στην Αμερική. Ωστόσο, το οικονομικό κράχ του 1929, ευνόησε την αναστολή των ριζικών αλλαγών που συνεπάγονταν τα νέα πρότυπα σεξουαλικής συμπεριφοράς που είχαν αρχίσει να γεννιούνται.

Όπως αναφέρει ο Costello, οι ζωές και οι ηθικές στάσεις εκατομμυρίων ανθρώπων υπέστησαν μεγάλο συναισθηματικό τραύμα και πολλές κοινωνικές απαγορεύσεις έχασαν τη δύναμή τους. Η απόλαυση του παρόντος οδήγησε στην αναζήτηση της ηδονής και στην αύξηση της αιμομιξίας.

Η μεταπολεμική εποχή κατά τα άλλα, χαρακτηρίστηκε από την αύξηση των διαζυγίων και την επιστροφή της γυναίκας πίσω στο σπίτι.

Alfred Kinsey (1904-1956)

Η έρευνα του Kinsey υπήρξε η πιο λεπτομερειακή από όλες μέχρι τώρα, καθώς μέχρι τότε δεν υπήρχε καμία σοβαρή έρευνα για τη σεξουαλικότητα. Το δείγμα ήταν περίπου 11.000 άτομα, ενώ συγκέντρωσε πληροφορίες που χρησιμεύουν ακόμα και σήμερα στους επιστήμονες. Ανακάλυψε τη σεξουαλική διαφοροποίηση στις ατομικές σεξουαλικές συμπεριφορές. Χαρακτήρισε τον αυνανισμό ως μια σεξουαλική συμπεριφορά που προσφέρει σεξουαλική ικανοποίηση. Τα πορίσματά του, αναγνωρίζονται ως μνημειακή συμβολή στη κατανόηση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.

Δεκαετία του 1950

Ήταν μία περίοδος που σημαδεύτηκε από σεξουαλική αναστάτωση. Το προγαμιαίο σεξ έγινε κάτι συνηθισμένο. Η μουσική, τα βιβλία και οι ταινίες άρχισαν να αποκτούν σεξουαλικό θεματολόγιο.

Δεκαετία του 1960

Εμφανίζονται τα αντισυλληπτικά χάπια, ο φεμινισμός και γίνονται ανοιχτές συζητήσεις για το σεξ. Το χάπι επέτρεψε στους ανθρώπους να το θεωρούν διασκέδαση και όχι απλή αναπαραγωγική διαδικασία. Έδωσε σε πολλές γυναίκες μια αίσθηση ελευθερίας και βοήθησε στην αλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς. Το κίνημα διαμαρτυρίας των νέων (Χίπις), εκφράστηκε τόσο με τον τρόπο ντυσίματος όσο και με τη χρήση ναρκωτικών και τη διακήρυξη της σεξουαλικής ελευθερίας.

William Η. Masters – Virginia Ε. Johnson

Οι δύο ερευνητές πίστευαν ότι, για να κατανοηθεί η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, πρέπει οι άνθρωποι να γνωρίζουν την σωματική ανατομία και τα ιατρικά, ψυχολογικά και κοινωνικά δεδομένα. Από το 1954, άρχισαν μία έρευνα για την παρατήρηση των φυσιολογικών λειτουργιών της ανθρώπινης σεξουαλικής διέγερσης. Ανακάλυψαν ότι οι φυσιολογικές σεξουαλικές απαντήσεις αρρένων και θηλέων ήταν παρόμοιες. Έδειξαν ότι οι γυναίκες επιτυγχάνουν οργασμό με κρίσιμη διέγερση και χωρίς τη διείσδυση στον κόλπο, καταρρίπτοντας την φροϋδική διαίρεση μεταξύ κλειτοριδικού και κολπικού οργασμού και νομιμοποιώντας τον γυναικείο αυνανισμό.

Εξέδωσαν το “Human sexual inadequacy (1970)” που έφερε επανάσταση στην σεξουαλική θεραπεία, εισάγοντας τη μέθοδο της συμπεριφεριολογικής προσέγγισης. Τόνισαν ότι οι σεξουαλικές διαταραχές δεν οφείλονταν σε νευρώσεις, αλλά σε έλλειψη πληροφόρησης, κακή επικοινωνία και ασυμφωνίες στο γάμο.

Δεκαετίες του 1970 και 1980

Δημιουργείται μία φανερή ανεκτικότητα σε σχέση με τη σεξουαλική δραστηριότητα. Εκδόθηκαν βιβλία για το σεξ, ενώ η τηλεόραση βοήθησε τη σεξουαλική επανάσταση. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν διάφορα ρεύματα που επηρέασαν τους τρόπους με τους οποίους οι Αμερικάνοι, έβλεπαν τη σεξουαλικότητα. Η μη έγγαμη συμβίωση άρχισε να έχει καθοριστική σημασία ως προγαμιαίο στάδιο. Το 1973 επιτεύχθηκε η νομιμοποίηση των εκτρώσεων. Παράλληλα, η απόφαση της Αμερικάνικης ιατρικής εταιρείας να μην ορίζει την ομοφυλοφιλία σαν δυσλειτουργία, πυροδότησε το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Το 1978, γεννήθηκε το πρώτο παιδί του σωλήνα. Ωστόσο, το 1980, η εμφάνιση του AIDS, οδήγησε στην αλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς, φτάνοντας μέχρι και στην αγαμία.

Εδώ, ολοκληρώνεται αυτό το υπέροχο ταξίδι στο σεξουαλικό παρελθόν μας. Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον πια, ευελπιστούμε κάποια στιγμή, να αποτελέσουμε κι εμείς κομμάτι αυτής της ιστορίας.

 

SHARE