#Μένουμεσπίτι γιατί έτσι σώζουμε ζωές!

Μία πρωτόγνωρη κατάσταση αντιμετωπίζουμε όλοι μας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης! Πανδημία κορωνοϊού με χιλιάδες θύματα μέχρι στιγμής. Τα μέτρα πολλών χωρών κυμαίνονται από την απαγόρευση της κυκλοφορίας και τον υποχρεωτικό εγκλεισμό με ελάχιστες εξαιρέσεις και για συγκεκριμένους λόγους έως το εθελοντικό «μένουμε σπίτι» σπάζοντας την αλυσίδα μετάδοσης του ιού. Άλλοι συμφωνούν, άλλοι διαφωνούν… το σίγουρο είναι πως όλη αυτή η κατάσταση δεν μας αφήνει αμέτοχους, επηρεάζοντας την ψυχική μας διάθεση και γενικότερα την ψυχολογία μας.

Ήδη, οι περισσότεροι κατανοούμε τη σημαντικότητα του να μείνουμε στο σπίτι και να δουλεύουμε από το σπίτι. Μάλιστα, αυτή τη στιγμή γράφω και εγώ αυτό το άρθρο από τον καναπέ του σπιτιού μου ενώ έχω ήδη προσαρμόσει τις συνεδρίες μέσω βιντεοκλήσης για να βοηθήσω και εγώ με τη σειρά μου στην προσπάθεια αυτή. Δεν έχω σκοπό να βγω έξω παρά μόνο αν είναι άκρως απαραίτητο, μπορώ όμως να επικοινωνώ με φίλους, να πίνουμε μαζί το καφεδάκι μας από την ασφάλεια του σπιτιού μας μέσα από τις οθόνες υπολογιστών, κινητών και tablets – είμαστε τουλάχιστον από τους τυχερούς που μπορούμε και απολαμβάνουμε την τεχνολογία!

Αλλαγές, πολλές αλλαγές ακόμα και σε απλές καθημερινές συνήθειες…

Οι ειδικοί μας λένε να αποφεύγουμε τις επαφές, να μην αγκαλιαζόμαστε, να μην φιλιόμαστε ακόμα και με τα άτομα που βρισκόμαστε μέσα στο ίδιο σπίτι στην εθελοντική μας απομόνωση, ώστε αν κάποιος από εμάς είναι ασυμπτωματικός φορέας να μην το μεταδώσει και στους άλλους… Λογικό θα σκεφτείτε, πως όμως όταν σε δύσκολες στιγμές έχουμε ανάγκη αυτή την ανθρώπινη επαφή και το χάδι; Αυτό το άγγιγμα που «παρηγορεί και χαλαρώνει», αυτό το χάδι που κάνει ακόμα και το μικρό παιδί να σταματήσει το κλάμα του, την απόλυτη αγκαλιά που ένας άνθρωπος μπορεί να χαθεί μέσα της και να γαληνέψει η ψυχή του, μια αγκαλιά και ένα φιλί που μαλακώνει και τις πιο σκληρές καρδιές… Είναι ίσως από τις λίγες φορές που περιορίζουμε τόσο τις κινήσεις και τις συναισθηματικές μας εκφράσεις και μάλιστα σε μία φάση όπου η «σύνδεση» που έχουμε ανάγκη όσο
ποτέ άλλοτε, περνάει μέσα από την επιλογή της σωματικής μας υγείας με την ψυχική υγεία αυτή τη φορά να μένει πιο πίσω…

Βάλλεται η έννοια της συναισθηματικής έκφρασης μέσω του φιλιού και της αγκαλιάς
Ανήκουμε στις χώρες εκείνες όπου η αγκαλιά και η επαφή μέσα από το άγγιγμα, το φιλί, είναι απαραίτητα στοιχεία στη ζωή μας, είναι τρόποι έκφρασης της αγάπης, του νοιαξίματος, της φροντίδας αλλά και του καθησυχασμού του φόβου και της αγωνίας… Δεν μπορούμε να έχουμε ερωτική επαφή με τον σύντροφό μας – κυρίως αν νιώθουμε κάποια ενόχληση – μην μεταδώσουμε ή μας μεταδώσει τον ιό, δεν μπορούμε καν να φιληθούμε για κάποιο διάστημα ούτε με εκείνον αλλά ούτε και με τα παιδιά μας για τους ίδιους λόγους. Αν έχουμε και ηλικιωμένους που μένουν μαζί μας ή κοντά μας ή ακόμα και αν εμείς έχουμε την φροντίδα μας, τότε σίγουρα «πρέπει» τα μέρα που θα πάρουμε να είναι ακόμη πιο αποτελεσματικά και εθελοντικά αυστηρά. Δεν μπορούμε εύκολα να έρθουμε σε επαφή μαζί τους ή αν το κάνουμε θα πρέπει να είμαστε σαν τους αστροναύτες: μάσκα, γάντια, «από μακριά και αγαπημένοι»… Βέβαια, μπορούμε να τους παίρνουμε τηλέφωνο αρκετές φορές, να τους εκφράζουμε την αγάπη μας μέσα από τον λόγο… μία έκφραση, δύο μικρές λεξούλες «σε αγαπώ!» που όμως δεν μπορούν όλοι να ξεστομίσουν εύκολα, δεν το έχουν μάθει…

Και όσοι είναι μόνοι τους; Τι γίνεται με τη μοναξιά;
Γνωρίζουμε πως η κοινωνική απομόνωση οδηγεί στη μοναξιά. Και αυτού του είδους η μοναξιά με τη σειρά της μπορεί να έχει αρνητικές επιδράσεις στην υγεία μας γενικότερα. Έρευνες κατά καιρούς έχουν δείξει πως το ανοσοποιητικό πέφτει και γινόμαστε πιο ευάλωτοι σε προβλήματα σωματικής αλλά και ψυχικής υγείας, κάτι που σίγουρα αυτό το διάστημα δεν το θέλουμε καθόλου! Από την άλλη όμως, η εθελοντική απομόνωση δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι απαραίτητα και τόσο κακή, εξαρτάται από εμάς πως θα επιλέξουμε να περάσουμε αυτό το διάστημα, προκειμένου να παραμείνουμε υγιείς. Άλλωστε, από τη μία δεν θα κρατήσει και τόσο πολύ πια ώστε να βιώσουμε καταθλιπτικές ή/και αγχώδεις διαταραχές και από την άλλη υπάρχουν τρόποι σήμερα να είμαστε σε απόσταση αλλά να μην νιώθουμε τόσο μόνοι, έχει φροντίσει η τεχνολογία σε αυτό, φτάνει εμείς να θέλουμε να την χρησιμοποιήσουμε και να μην «πεισμώσουμε», κλειστούμε στον εαυτό μας και θεωρούμε πως είμαστε αποκομμένοι από τους γύρω μας.

Αυτοπεριορισμός και ατομική ευθύνη
Ασφαλώς το να είμαστε μακριά από τα αγαπημένα μας πρόσωπα, είτε σε πραγματική απόσταση, είτε εντός σπιτιού αλλά και πάλι σε απόσταση ασφαλείας δεν είναι κάτι που έχουμε συνηθίσει και μας δυσκολεύει. Όπως και το να χάσουμε την αίσθηση ελευθερίας και ελπίδας, όπου ναι μεν δεν είμαστε φυλακισμένοι, εάν όμως θέλουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας υπεύθυνο ως άτομο, αυτοπεριοριζόμαστε.

Δεν είναι ντροπή να ζητήσω βοήθεια!
Αν πάλι κάποιες στιγμές μας φαίνονται αρκετά δύσκολες και νιώθουμε τον φόβο ή και την ανησυχία να μας κυριεύει, μην ντραπούμε να το εξωτερικεύσουμε. Είναι λογικό σε μία τέτοια πρωτοφανή κατάσταση, μία κατάσταση που δε έχουμε ξαναζήσει ο φόβος για το άγνωστο, η αβεβαιότητα και η απειλή για την ίδια μας τη ζωή ή τη ζωή των αγαπημένων μας, να μας φτάσει σε σημεία που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε μόνοι μας. Και βοήθεια μπορούμε να ζητήσουμε από δικά μας άτομα, άτομα που νιώθουμε ασφάλεια κοντά τους, αν όμως αυτό δεν είναι εφικτό, μπορούμε να στραφούμε σε έναν ειδικό Ψυχικής Υγείας ή στις γραμμές βοήθειας πουυπάρχουν και υποστηρίζονται από ειδικούς.

Δημιουργική προσαρμογή
Eίναι αυτό που στην ουσία μας ζητείται να κάνουμε για να παραμείνουμε υγιείς, εμείς και τα αγαπημένα μας άτομα! Να βρούμε δηλαδή τρόπους να προσαρμοστούμε στην περίσταση με ένα δημιουργικό για εμάς και τους γύρω μας τρόπο, σύμφωνα με όλα όσα έχουμε στη διάθεσή μας αυτό τη στιγμή. Και για να το πετύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε επίγνωση της κατάστασης, ώριμη και υπεύθυνη συμπεριφορά και ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης…


Με τη συνεργασία της κλινικής ψυχολόγου-ψυχοθεραπεύτριας, Μαρίνας Μόσχα.

Στοιχεία επικοινωνίας: marinamoscha@yahoo.gr/ www.marinamoscha.life/ Facebook